Hoe begin je aan een familieverhaal? Soms bij toeval. Hester Hobbelink kende alleen fragmenten van het verleden. En nu heeft ze een boek over de familie geschreven: De Indische tak. Een familiegeschiedenis in fotoverhalen. Er is meer belangstelling dan ze dacht, en met haarzelf is ook iets gebeurd. Ik was erbij als schrijfcoach. Mijn eerste vraag is altijd dezelfde: waarom? Een interview.
Een paar jaar geleden ontving ik van mijn nichtje een stamboom van de vrouwenlijn van de familie. Die had ze aan alle vrouwen in de familie gestuurd. Toen ik die stamboom bekeek, viel me meteen op dat er veel getrouwd en gescheiden is. Wat een onrust, dacht ik, en wat interessant. Toen ben ik verder gaan zoeken en graven.
Ik kende wel wat verhalen. Niet zoveel. Stukjes.
- Dat lijkt me gevoelige verhalen om op zoek te gaan in de familie. Hoe vonden ze dat?
Over het algemeen wel goed. Het is de de familie van mijn moeder. Ze realiseerde zich steeds meer dat ze eigenlijk weinig wist over Indië en dat ze daar met haar eigen moeder nauwelijks over gesproken had. Mijn moeder was ook nieuwsgierig. En iedereen wel, want veel familieleden kenden alleen een stukje. Daardoor werd ik gestimuleerd om op onderzoek te gaan.
- Heerlijk. Nu is het boek uit. Ben je tevreden over het resultaat?
Ja. Heel tevreden zelfs. Ook omdat het een hele klus was, vooral in de periode tegen publicatie aan. Toen was ik er druk mee: hoe het er uit moest zien, de woordkeuze, correcties.
Dat was een vermoeiend proces en ik werd er onzeker van. Niet eens over wat ik te vertellen had, maar meer over hoe ik dat had opgeschreven. En ik was bang voor kritiek. Maar toen het er eenmaal was, vond ik het er goed uitzien en in de basis is het oké. Verder heeft iedereen een eigen smaak. Daardoor viel er een last van me af. Nu vind ik het vooral leuk om erover te praten en om er dingen over te horen.
- Dat ga je ook doen in Winterswijk, zag ik. Volgende week donderdag al. Het is dichtbij huis, figuurlijk gesproken. (klik hier voor informatie)
Winterswijk is mijn geboortedorp. Daar is een leuke boekhandel die organiseert regelmatig in het Doopsgezinde kerkje een lezing met een schrijver of door een schrijver. En toen vroeg ze mij, en er zijn al best wat kaarten verkocht. Straks komen er mensen van vroeger die benieuwd zijn. En vrienden van mijn ouders uit het dorp. Mijn moeder is dit jaar overleden. Ik vind het jammer dat ze het boek niet heeft kunnen lezen ,Mijn vader woont er nog en hij is er straks bij.
Indisch
- Ben je dan niet wat je net zei, weer bang voor kritiek?
Ik vind het een beetje spannend, maar dan is het misschien meer van ja, als mensen bepaalde vragen gaan stellen waar ik anders in zit. Of misschien het antwoord niet op weet. Ik merk dat wanneer ik mijn verhaal vertel met enthousiasme, dat mensen het leuk vinden. Ik denk dat ze komen, omdat ze er oren naar hebben.
- Waarom heet je boek de Indische tak?
Ik praat altijd over deze familie in de vorm van ‘de Indische tak. Dat is één’. En twee is dat het voor mij dan duidelijk is dat ik ook een andere tak heb, een Twentse, dus dat het een kant van mijn familie is, van mijn familie verleden. - En ben je zelf ook Indisch daardoor?
Uhm… nou… Ik zeg niet echt dat ik Indisch ben, maar ik ben wel van Indische komaf. Zo zie ik het meer. En ik heb een groot Indisch gevoel ontwikkeld.
- Anders gevraagd. Als je in de stad loopt en je ontmoet iemand met een Indische achtergrond, herken je dat?
Ik herken het niet per se, maar ik voel het wel. Het valt me op als ik die mensen zie. Dus ik ben er gevoelig voor. Ik was pas in Den Haag en dan valt me op dat er veel Indische mensen wonen. Daar voel ik me prettig bij.
- Aha. Toch een verbinding?
Ja.
Overgrootvader
- Zijn er in tijdens het werken aan dit boek verrassingen geweest, zoals het opduiken van nieuwe nazaten?
Henri Haighton, de overgrootvader
Er zijn een paar verrassingen. Bijvoorbeeld door meer te ontdekken over een familielid wat het verhaal anders maakt.
Ik heb bijvoorbeeld een overgrootvader en daar was weinig over bekend en dat wat er bekend over was, was niet zo positief. Hij was heel… onrustig en hij hopte van de ene en de andere baan. En hij was heel erg met zijn status bezig. Daarbij nam hij de huwelijkstrouw niet zo nauw.
Ik ontdekte welke tegenslagen hij had meegemaakt, en hoe hard hij zijn best heeft moeten doen om zijn hoofd boven water te houden.
Hij is op enig moment gescheiden van mijn overgrootmoeder. Zij heeft de scheiding aangevraagd, omdat hij ‘vleeschelijkgemeenschap’ zou hebben gehad met een andere vrouw. Kort na de scheiding is hij met die vrouw getrouwd, ze kregen twee kinderen. Die vrouw overleed jong. Het verhaal dat ik kende is dat zijn ex-schoonouders de uitvaart van zijn nieuwe vrouw betaalden en dat legde ik uit als zijn financieel onvermogen. Dat hij zijn zaken niet voor elkaar had.
Maar toen vond ik een ansichtkaartwaaruit me duidelijk werd dat hij helemaal niet in Nederland was toen zij overleed. Hij kon er niet eens zijn want hij zat in Singapore. Dat werpt een heel ander licht op zijn afwezigheid, ook financiële afwezigheid.
En er zijn nog meer van dit soort voorbeelden rondom hem, dat als ik nu aan hem denk, denk ik niet meer van: wat een onbetrouwbare flapdrol. Nu denk ik veel meer aan zijn problemen en de druk die hij moet hebben gevoeld.
Wat echt een kers op de taart is voor mij, is dat ik dus nieuwe familie heb ontmoet. Via Facebook heb ik een een oudtante ontdekt, een buitenechtelijk kind van een oud-oom en zijn Indo-Chinese huishoudster. We hadden meteen die eerste dag dat we elkaar zagen, een verbinding. Verhalen delen, foto’s delen, het zijn emotionele momenten. Namens die familie waren er dertien mensen op mijn boekpresentatie.
- Het lijkt me vreemd.Je begint aan een boek op basis van een Van de stamboom en je eindigt met extra familie.
Het is mooi. Dat ik op zoek was naar het verleden en het familieverleden en dat het mij familie in het nu heeft gebracht.
Structuur
- Waar ben je het meest tevreden over inhoudelijk?
Ten eerste ben ik heel erg tevreden met de structuur en dat komt onder andere door jou. Ik had al wat stukjes geschreven en wist niet goed hoe ik de overgangen moest doen. Toen merkte ik hoe fijn ik het vond om naar een foto te kijken en mezelf daar vragen over te stellen. Daarna zei jij: “Maak er een Indisch dozijn van. Twaalf foto’s uit het familiealbum en daar ga je verhalen over schrijven. En dan kun je later de verhalen aan elkaar koppelen.”
Dat heb ik gedaan en het leverde een manier van beeldend schrijven op en daar krijg ik positieve reacties op. Mensen vinden het toegankelijk. En het spreekt aan dat ik ook iets van mezelf onder woorden breng.
Een journalist heeft wel gevraagd of ik me op glad ijs begeef, omdat ik in de verhalen wat inkleur waar het aan de feiten en bronnen ontbrak. Maar dat is niet zo. Voor mij is het prima om zo een verhaal een richting te geven, in te vullen, ook omdat ik dat zorgvuldig heb gedaan. Voor mij was het de beste manier om de familiegeschiedenis van de ‘Indische Tak’ op te schrijven. Familieleden die het hebben gelezen waren ook verbaasd, want ze wisten zo weinig. Zelfs mijn vader zei na het gelezen te hebben, dat hij weinig van het Indische geweten had, en nu voor het eerst wel.
Bestel informatie: klik en lees bij Uitgeverij Elikser
Praat met mij
Als u over familie in de oude Indische tijd schrijft, dan heeft u structuur nodig en kennis van de historie. Zo wordt uw verhaal beter en interessanter om te lezen. Werkt u aan zo’n verhaal? Praat dan met mij:
- voor vrijblijvend advies over historische bronnen, zodat u betrouwbare informatie vindt
- over de opzet van uw project, zodat u structuur heeft, dat scheelt enorm veel tijd en hoofdpijn
- lees hoe het gratis overleg-gesprek gaat en maak eventueel een afspraak voor telefonisch overleg via mijn digitale kalender: klik hier en kijk hoe dat gaat.
Wanneer er een nieuw artikel verschijnt, mail ik een berichtje aan degenen die zich hebben ingeschreven. Dan hoeft u niet te zoeken. Inschrijven kan door op het plaatje te klikken. Dan krijgt u meteen een ebook cadeau: Hoe begin ik? 5 gouden tips waarmee het altijd lukt
Geef een reactie