KNIL
Wilhelmina in gesprek met oud-militairen van het KNIL, te Bronbeek. (Wikimedia commons/ Tropenmuseum

Wie bereid is voor de Nederlandse vlag te sneuvelen, mag daar iets voor terug verwachten. Erkenning. Respect. Aandacht. Dat geldt ook voor het KNIL.  In een Facebookgroep vond ik een open brief van Toby de Brouwer. Ze gaf me toestemming die hier te plaatsen.


Aan zijne Majesteit Koning Willem Alexander

Den Haag, 22 mei 2019

Beste Majesteit,

Tot mijn grote ontsteltenis, ongeloof en veel verdriet, zag ik dat U op 27 juni a.s. het Nationaal Museum aan de Sophialaan in de Haag gaat openen. Dit kan toch niet waar zijn?

De Indische gemeenschap wacht nu al meer dan 74 jaar op erkenning, excuses en backpay-salarissen voor onze voorouders er ouders.

Onze vaders en opa’s hebben in het KNIL gevochten voor Nederland en uw overgrootmoeder koningin Wilhelmina.
Onze vaders en opa’s hebben in Jappenkampen gezeten, velen hebben het niet overleefd,
Anderen hadden het geluk te overleven, maar ze zijn gemarteld, kregen niet te eten en hadden verschrikkelijke ziektes.

Onderluitenants KNIL L. J. Kievit. K. A. Gootjes. H. J. Pattinama, W. Dieleman en C. W. Broekhuizen. (Wikimedia Commons, Nationaal Archief)

 

De 2e generatie van deze ouderen hebben er heel veel ellende van ondervonden.
U heeft vast niet veel tijd om te lezen, maar lees eens de tolk van Java van Alfred Birney en denk daarbij dat dat maar 1 geval was, zo zijn er duizenden.
Deze duizenden wachten nog altijd op de uitbetaling van de salarissen voor de tijden dat hun vaders en opa’s gevangen hebben gezeten.

Al de opeenvolgende regeringen hebben de Indische Kwestie nooit totaal willen oplossen en dit is een smet, ook op naam van uw overgrootmoeder koningin Wilhelmina.
Zij heeft zoveel beloofd en de beloften zijn nooit nagekomen.

U bent zelf geen veteraan, maar ik hoop dat u wel het gevoel voor hen kan opbrengen wat dit met hun heeft gedaan en nog doet.
Mijn vader is verbitterd gestorven door dit onrecht, ik heb hem beloofd voor hem te blijven vechten.
Nu ben ik zelf al 71 jaar en die belofte drukt zwaar op mij, want zo als het het nu uitziet zal ik even verbitterd als hij gaan sterven.

U heeft een leuk gezin en een leuke familie, kunt u zich voorstellen hoe het zou zij als hen dit overkwam/overkomt?

Ik las laatst dat u in een achterstand wijk spontaan op bezoek bent geweest, ik kreeg er een warm gevoel door en dacht: hee, een echte koning voor de mensen.

U heeft op uw school waarschijnlijk ook niet de gehele kwestie van Nederlands Indië geleerd, want daarover werd gezwegen en wij worden niet gehoord.

KNIL betekent KONINKLIJK NEDERLANDS INDISCH LEGER, onze vaders en voorvaders waren en zijn echte Nederlanders, hebben gevochten voor een land wat de meesten niet kenden en voor uw overgrootmoeder. En wij worden gewoonweg genegeerd, weet u wat dit met ons doet?

Geef ons net als die nieuwe Nederlanders in de achterstand wijk van Den Haag ook de mogelijkheid met u te praten.
U kunt bij mij thuis komen of er kan een andere afspraak gemaakt worden zodat u met
meerdere slachtoffers kunt praten.

Geef ons die kans voor u het museum gaat openen, anders is die opening voor duizenden
Indische Nederlanders een diepe belediging.
Open uw hart en praat alstublieft een keertje met ons en luister eens naar onze ECHTE
verhalen, want in de loop van de jaren zijn al die regeringen niet juist ingelicht door betreffende ambtenaren.

Met diep respect als u dit voor ons doet en met grote teleurstelling als u ons weer niet wilt horen.

Hoogachtend,
Toby de Brouwer
Dochter van een KNIL soldaat

In Soerabaja (Wikimedia Commons/Tropenmuseum)

 

Praktische schrijftip

Een manier om over vroeger te schrijven, is in briefvorm. Schrijf een brief aan uw vader of moeder over uw kindertijd. Wat was er fijn, wat vond u moeilijk, wat herinnert u zich nog van het samenzijn? Die brief schrijft u eerst voor uzelf, om te bewaren. U hoeft die aan niemand te laten lezen, als u niet wilt.

open brief van een KNIL-dochter: Aan Zijne Majesteit Koning Willem Alexander

4 gedachten over “open brief van een KNIL-dochter: Aan Zijne Majesteit Koning Willem Alexander

  • 22 juni 2019 om 17:52
    Permalink

    Zef ben ik een belanda,vergroeid met het indische leven door destijds (1960)te trouwen met een indische jongen , die nu hoogbejaard is. Hij is 1e generatie en houdt zn mond en heeft een trauma van de hele oorlogsperiode vooral de bersiap. Ik ben zn woordvoerster want hij kan t niet. En indisch zijn in NL betekent dat de hele indische geschiedenis niet naar waarheid wordt vertelt en zeer zeker niet in de geschiedenisboeken staat, wat wel zo zou moeten zijn! Wanneer zal dat eens gebeuren die erkenning met alles wat er bij hoort….?

    Beantwoorden
  • 23 juni 2019 om 10:43
    Permalink

    Het Koninklijk Huis is Blind en Doof.. Maar respect voor jouw Toby Brouwer…

    Beantwoorden
  • 23 juni 2019 om 11:12
    Permalink

    Diep respect voor Toby Brouwer! Kort en krachtig de spijker op de kop geslagen.

    Beantwoorden
  • 25 juni 2019 om 08:28
    Permalink

    Ook de leveranciers van het KNIL van toendertijd zijn die, die “bedrogen” worden zijn toen en in al die jaren na de oorlog, mijn grootvader heeft het kamp niet overleefd, mijn grootmoeder wel en zij heeft met haar drie kinderen alles, maar dan ook alles verloren, man, gezondheid, firma enzovoorts.
    Na de oorlog heeft zij 30 jaar bij de diverse rechtbanken in drie landen geprobeerd noch wat terug te halen, maar drie landen, Nederland, Indonesie en Japan hebben 30 jaar lang ping pong gespeeld.

    De openstaande rekeningen van leveringen aan het KNIL zijn nooit betaald worden, en het ging hier om tienduizenden guldens want na be bezetting waren die rekeningen niet meer betaalbaar, mijn grootmoeder heeft na de oorlog waar zij en mijn moeder zwaar lichamelijk leed van hebben over gehouden, mijn moeder heeft een derde van haar leven in een rolstel gezeten en was op hulp aangewezen(100% invalide).

    Mijn grootmoeder heeft 30 jaar lang geprobeerd noch wat van die achterstallige betalingen te krijgen om noch een beetje te kunnen leven, maar Nederland zei, Indonesie heeft alles met de overdracht overgenomen, Indonesie zei, nee hier was Japan voor verantwoordelijk, Japan zei nee dat was noch Nederland, en zo hebben ze 30 jaar lang ping pong gespeeld to mijn grootmoeder is overleden, dit heeft mijn moeder ook nooit kunnen verwerken

    Beantwoorden

Geef een reactie