Op een gelukkige dag in mijn leven ontmoette ik Oom Fred, een kleinzoon van mevrouw Kloppenburg-Versteegh. Hij leek op haar, dus ik was meteen aan hem gehecht. Zo gaat dat, als je een levensverhaal over iemand schrijft.

Oom Fred was destijds bij zijn grootmoeder thuis geweest, dus in het grote huis aan de Bodjongweg in Semarang. Hij wist het nog. Hoe het er rook. Het geluid van de stappen op de tegels. Welke kamer waar was. Misschien vond hij het raar dat ik het zo graag wilde weten en ik eigenlijk ook wel, want voor mijn boek over mevrouw Kloppenburg was een beetje informatie al genoeg geweest.

Waarom ik bleef vragen, begreep ik pas later.

Soms doe je iets en je weet niet precies waarom of hoe, en dan later opeens heb je er veel aan.

Dus ik hoorde Oom Fred eindeloos uit. En hij bleef vertellen.

Toen mijn boek over mevrouw Kloppenburg verscheen, overhandigde ik aan hem het eerste exemplaar.

Jaren later was ik in Indonesië en ik kwam ook in Semarang.

(tekst loopt door onder video)

Is dat niet vreemd? Opeens weet je waarom iets veel eerder gebeurde. En voordat u het vraagt: het huis heb ik niet gekocht, het was ver boven mijb budget, wegens dat het op een goede locatie stond.
De verleiding voelde ik wel.

De laatste tijd denk ik meer dan anders aan mevrouw Kloppenburg.
Aan haar leven.
Hoe ze was.

Van Oom Fred heb ik al jaren niets gehoord en hij kon uitstekend mailen, dus ik vermoed dat hij naar de hemel is vertrokken. Maar wat hij me in leven vertelde, heb ik onthouden.
Voor hem was het een herinnering, zoals hij er zoveel had.
Voor mij was het belangrijk, voor het boek en ook om later, in Semarang, dichter bij het verleden te kunnen komen.

Zo helpen we elk op een eigen manier om Indië te bewaren.

Heeft u ook herinneringen waarvan u weet: die zijn belangrijk voor een volgende generatie?

Wanneer er een nieuw artikel verschijnt, mail ik een berichtje aan degenen die zich hebben ingeschreven. Dan hoeft u niet te zoeken. Inschrijven kan door op het plaatje te klikken. Dan krijgt u meteen een ebook cadeau: Drie tips om herinneringen door te geven.

Hoe ik aan dit steentje uit Semarang kwam (video)

4 gedachten over “Hoe ik aan dit steentje uit Semarang kwam (video)

  • 6 maart 2021 om 16:30
    Permalink

    Mijn moeders tweede man was Han Versteegh. Hij heeft me wel eens verteld dat mevrouw Kloppenburg een tante van hem was. Heb helaas niet doorgevraagd en nu is het natuurlijk te laat.

    Beantwoorden
  • 7 maart 2021 om 13:23
    Permalink

    Dat kan best, er was een grote familie. Versteegh was destijds de familie die ‘de koningen van de koffie’ waren, dus belangrijker dan de ‘heren van de thee’.

    Beantwoorden
  • 8 maart 2021 om 09:44
    Permalink

    Ik kom ook uit Semarang en mijn familie huis is Pandean Lamper Lor no: 145.Buuren wwren Ronny van Hek,Willem Renno, meneer Rombag, de Weduwe Winkler en nog een paar Indo’s.De buurt was verbrand op 7 November 1942 om 11 uur.Het was het begin van de EERSTE POLITIEONELE ACTIE..Met schoten waren de inwoners gedongen om tevluchte incl.mijn familie , vader/moeder en 4 kinder plus 2 neefjes en de tuinjongen.Of er slagoffers waren gevallen , weet ik niet.Maar nooit een schade vergoeding er voor gekregen.

    Beantwoorden
    • 8 maart 2021 om 13:32
      Permalink

      dankuwel voor uw reactie, en wat een belangrijke details zijn dit.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *