Semarang
Smabers in Semarang (foto Hein Buitenweg)

Over Semarang valt veel te schrijven, boeken vol, zeker weten. Maar Hein Buitenweg schreef een klein boek, met foto’s. Waarom zo klein?

Persoonlijk

Ik vermoed vanwege het persoonlijke karakter ervan. Hij gaat terug naar zijn jeugdjaren in de stad en schrijft zo, aan de hand van foto’s, op wat hij zich herinnert. Nog veel. Ik ben in 2008 in Semarang geweest en herinner me vooral dat ik het oude huis van mevrouw Kloppenburg bezocht, en dat er aan de overkant (Bodjongweg 80) een rommelwinkel zat waar ik wat oud Indisch geld kocht. Dus daar kan ik verder weinig over schrijven. Behalve misschien, dat ik iets geks voelde. Diep-diep in mij wist ik opeens: ‘Hier hoor ik thuis’. Raar, hè?

Tempo Doeloe

Wandelen door Semarang is een heel persoonlijk boek. We lopen met mee met Hein Buitenweg, langs de oude winkels en societeiten. Het is ver voor de oorlog. De straten ogen ruimtelijk, de huizen zijn groot, de Europeanen voelen zich veilig. Tempo doeloe is deze tijd, en die uitdrukking lijkt tegenwoordig taboe te zijn. Maar van Hein en van mij mag het. Ik vind dat hele koloniale stelsel slecht en tegelijkertijd ervaar ik een diep verlangen om te weten hoe het was, toen en daar, ook ver voor de oorlog. Indië was meer dan oorlog. Voor die tijd begint is er een andere, vol cultuur en mensen. Dat moeten we onthouden.

Over tempo doeloe zeg ik ook iets in de video:

(tekst loopt door onder de video)

Wanneer u het ook wilt lezen: vaak koop ik iets bij www.boekwinkeltjes.nl

Bemoedigen

Ik hoop u met dit stukje te bemoedigen bij het schrijven van uw herinneringen, juist als u het gevoel heeft dat u misschien niet zo veel meer weet.

Zo’n dun boekje als Wandelen door Semarang helpt ons bij het onthouden van het verleden. Heel goed zelfs. Dus ik bedoel te zeggen, dat de waarde van een boek, van een levensverhaal niet afhangt van de dikte. Wanneer u denkt, ik wil wel wat schrijven maar ik weet nog zo weinig, dan is weinig misschien genoeg. En al veel. Misschien heeft u ook wat foto’s, of krantenknipsels, of een fotoboek dat u helpt bij het herinneren. Dat kan best. Het gaat er om wat u wèl weet, daar zitten andere mensen op te wachten, in deze en volgende generaties.
(En ik wil het ook dolgraag lezen.)


Wanneer er een nieuw artikel verschijnt, mail ik een berichtje aan degenen die zich hebben ingeschreven. Dan hoeft u niet te zoeken. Inschrijven kan hier door op het plaatje te klikken. Dan krijgt u meteen een ebook cadeau: Drie tips om herinneringen door te geven.

Wanneer de wandeling door Semarang heel kort duurt (video)

3 gedachten over “Wanneer de wandeling door Semarang heel kort duurt (video)

  • 22 februari 2020 om 12:25
    Permalink

    Het verbranden van kampongs en desas is eenmaal de gewoonte van het KNIL in de koloniale oorlog. Maar ook de KL ,want op 5 November 1945 is kampung Pandean Lamper Lor in Semarang , mijn ouderlijk huis verbrand.En de bevolking weg gejaagt door beschietingen

    Beantwoorden
  • 22 februari 2020 om 12:32
    Permalink

    DIT KAN ALLEEN MAAR IN NEDERLANDS INDIE GEBEUREN.
    Door WALLY SUPARMO
    Wij woonden toen in Semarang in Pandeanlamper Lor 145. Het was al in de Japanse bezetting periode in 1943.
    De avond etenstijd van de familie is om 0800 s’avond.Toen de mijn vader en moeder en 3 kinderen aan tafels zaten, werd er IN het huis( in de etenskamer) met stenen gegooid.Een paar stenen landen op het bord van mijn vader dat notabene verse stenen zijn van de uit de kali Banjir kanan Oost niet ver van ons huis.De gedachten van moeder was spontaan en dacht dat het gedaan is door haar zwager O.B.Harbrick of onze Oom Os, die erg humoristisch is en van houd om kleine kinderen te plagen.Die net ver ons woonde aan de Manggaweg.Maar hoe kan het de stenen in het huis komen.Wat natuurrlijk niet mogelijk is mar toch inderdaad waar. Die ze euvel herhaarde zich der na op de zeldfe tijd voor een paar dagen geduurende precies 0800 uur.De buuren kwamen zelf kijken en de hadji kwam met een paar santries om luiddrugte te bidden en de pastor met zijn weiwater de muuren bepringkelen. Alles tevergeewst!.
    De GENDOEK dat is de kleine dochter van on ze baboe die er last van heeft, kon haar mond niet houden met met uitte schreewen: “SETAN KOERANG ADJAR” , moest het duur betalen want de vogende morgen hangst haar baadje aan de hoogste tak van de kapok boom achter ons huis.Dat niemand kan beneden halen.
    Toen de geest al in de keuken begint te “opereren”.Verliesde mijn moeder haar humor en gedult en zijde nu is her genoeg.
    Mijn vader ( ne 3 dagen gevast tehebben) is op Vrijdag avond( malem Djoemat)op MIDDERNACHT.In meditatie houding, op de etens tavel met gekruisde benen ging zitten.Alle lichten waren uitgemaakt en de deuren en ramen gesloten. Alle kinderen lagen natuurlijk in bed te slapen en wij hoorden er niets van. Maar toen wij in de morgen wakker waren, was alles normaal en vader zijde dat alle deuren en ramen opens openen gingen.
    MAAR VAN DAT OGENBLIK HADDEN WIJ GEEN LAST MEER VAN DE STENEN GOOIER. Pas 6 maanden later hadden wij een brief van de Japanse landmacht ontvangen dat mijn oom E.D.Kortelink als landstormer soldaat( KNIL) als krijgsgevangene in AMBON, was overleden( Een aanvraag voor uitbetaling van salaris en anderrechten door de SVDB per brief No.id-0293441 ddo 12 Mei 2016 AFGEWEZEN!).Op zijn graf staat een opschrift: DE GEEST OVER
    WINDT).VAK 5,RIJ3,NO..4.Of dit een betrekken heeft met de dood van mijn oom die zijn familie wilde waarschuwen, is voor mij onbekent. Maar wat ik hier geschreven heb is waar.

    Beantwoorden
    • 22 februari 2020 om 20:07
      Permalink

      Hartelijk dank voor dit mooie en enge verhaal. En zo goed geschreven!!

      Beantwoorden

Geef een reactie