missen   Missen is moeilijk, zeker als het december is. Ik loop door de stad en zie gelukkige mensen. En ik denk aan degenen die er niet meer zijn. Daarna vrees ik het nieuwe jaar, want ook dan, nou ja. December is voor mij geen gemakkelijke maand. Ben ik de enige?

Halen

Het is alweer twee jaar geleden dat mijnheer Donse (niet op de foto) overleed. In december, Hij was bijna negentig jaar, miste zijn geliefde echtgenote Bena intens en hij wilde naar haar toe. Zij was een jaar eerder hem voorgegaan. “Waarom komt ze me niet halen?” vroeg hij me een keer. “Als ze het kon, deed ze het,” zei ik.

Frans Donse was een geestige, bevlogen, intelligente en gevoelige man. Ik mis hem. En ik mis zijn temperamentvolle telefonades. Hopelijk missen andere mensen hem ook. Dan is hij er nog een beetje.

Agenda

Ik ken steeds meer mensen die er niet meer zijn. In mijn agenda staan ze nog steeds, met hun telefoonnummer achter hun naam. Doorstrepen wil ik niet, weggooien kan ik niet. Nieuwe namen prop ik ertussen, soms met een extra blaadje erbij. Netjes is anders. Een oplossing moet ik nog vinden. Misschien laat ik het wel zo.

Kater

Ik schrijf dit terwijl mijn grote roodwitte kater Bert naast me op zijn bankje ligt. Hij is ruim twee jaar bij me en we groeien nog steeds naar elkaar toe. De voormalige asielkater blijkt een knuffelkater te zijn, heerlijk.

En toch mis ik in deze dagen mijn kleine rode kater Tim. We hebben bijna zeventien jaar ons leven gedeeld. Hij stierf in 2015, een week voor zijn twintigste verjaardag. Ik vind dat ik dat nou maar eens verwerkt moet hebben. Maar dat is niet zo. Ik voel me verdrietig, elke dag.

De laatste tijd verlang ik naar hem, omdat ik zo graag nog een keer wil zien hoe hij loopt, horen hoe hij miauwt, voelen hoe het is om hem te aaien. Te kunnen zeggen: “Wij samen, hè Tim?” En dat hij dan spint. Dat gewone. Nog één keer, een paar minuten desnoods. Om nog even samen te zijn.

Missen in december terwijl iedereen samen is

Getagd op:            

2 gedachten over “Missen in december terwijl iedereen samen is

  • 22 december 2017 om 20:04
    Permalink

    Een mooie verwoording van het missen! Vooral de passage over Frans Donse, mijn grote vriend heeft mij geraakt. Frans, ook een oud-Canisiaan, moet in onze herinnering blijven.
    Vilan, complimenten!

    Beantwoorden
  • 4 september 2018 om 08:40
    Permalink

    4 Sept, 2018
    Purworejo- Midden Java
    Indonesie

    Beste Vilan,
    Ik kwam jouw verhaal tegen: ‘Missen in december terwijl iedereen samen is’.
    Ik deel jouw gevoel van missen zoals je het omschreef over het gemis van jouw Tim de kater.
    Je hebt dat heel mooi verwoord Vilan. Voor mij bestrijkt het gevoel van missen ‘een heel breed gebied’. Het is aan de ene kant het gemis van mijn ouders of vele andere van je overleden familie. Of van overleden vrienden en vriendinnen. En nu hier ik hier op Java woon, mijn lieve Par, Warni en Hanif of andere Javaanse vrienden en vriendinnen.

    Maar ook gaan mijn gevoelens van ‘missen’ naar al mijn huisdieren die ik in mijn leven heb gekend. En van wie ik zoveel mooie en liefdevolle herinneringen heb overgehouden. Maar ook altijd zijn het de herinneringen van de zorgen die je hebt gehad als zij ziek werden of dood gingen. Of plotseling niet meer thuiskwamen.

    Vreugde en verdriet, liggen dicht naast elkaar in dit leven. Maar ik heb een geloof. En geloof dat er een moment komt, dat ik alles en iedereen zal ‘terug zien of zal herkennen’. In welke vorm dan ook. Ergens tussen de sterren in het heelal? Of misschien hier op onze aarde ? En misschien mag ik een eigen keuze maken waar ik wil zitten? Want ik ben best nieuwsgierig hoe het op al die andere sterren is. Met misschien zoveel andere planeten? En weet je, ik hoef het ook aan niemand uit te leggen dat het zo is. Of om dat te bewijzen. En dat is een heerlijk gevoel….! Lieve groet, Rudy

    Beantwoorden

Geef een reactie